Thorvald vart oppsøkt av fleire samlarar på 1960- og 1970-talet. I første del av 1970-talet begynte også tre av oss (Egil, Gudlaug og Jan) å oppsøke Thorvald for å lære.

Thorvald hadde eit kvasst og litt røft spel. I springleiken tråkka han konsekvent alle tre taktslaga, og markerte svært tydeleg ein assymetrisk takt med kort einar. Han hadde vidare ein heilt unik, rar fingerbruk som gjorde at prøvde ein å sjå på kva han gjorde med fingrane når ein prøvde å henge med på noko han spela, så kom ein garantert ut av det. Han bruka første finger der spellmenn elles brukar første eller andre finger, andre finger der dei brukar tredje og tredje der andre brukar fjerde. Spesielt denne evinnelege flyttinga av førstefingeren opp og ned var fascinerende å sjå på. Thorvald heldt fela nede på bringen, gjerne temmeleg midt på, av og til såvidt opp mot haka, men utan å halde fela skikkeleg fast med haka. Det førte til at han ikkje kunne bruke posisjonsspel. I leikar som går opp i ein høg ciss, og som normalt må taklast ved å gå opp i 3. posisjon, slang Thorvald berre opp ein litt ekstra høg fjerdefinger.

Thorvald hadde ein bror, Melvin, og ein nevø, Tormod Sæteren (bestefar til Linda og Elin i laget), som også spela. Melvin rakk ikkje nokon av oss å høyre, men han finst på opptak. Han reiste mykje omkring på anleggsarbeid, og budde i lengre tid i Oppdal. Tormod har dei "eldre" av oss spela saman med, og ein del av runddansstoffet vårt har vi frå han. Men Tormod spelte ikkje mykje av det gamle springleikstoffet.

Det finst ein artikkel om spellmannshistoria i Folldal:
Østbø, Gro (1995): Feletradisjon i Folldal. Tradisjoner, påvirkning, impulser og spillemenn. Årbok for Nord-Østerdalen 1994/95, s. 38-45.